آیا سینه زنی ریشه دینی دارد

آیا اصلا سینه زنی برای امام حسین واقعا كار خوبی است و ریشه دینی دارد؟
به نظر می رسد روایت و سندی از معصومان درباره سینه زنی نداریم، آنچه كه در سیره وگفتار معصومان (ع) وجود دارد اصل عزاداری است كه این امر در قالب های مختلف ظهور و بروز نموده اند، مثلا زمان پیامبر و امامان(ع) در عزای عزیزان به ویژه در شهادت حمزه سید الشهدا و سپس در شهادت سالار شهیدان حسین بن علی(ع) و سایر شهیدان كربلا روضه می خواندند گریه می كردند. معروف است پیامبر و حضرت زهرا (س) سالها قبل از واقعه عاشورا، برای امام حسین (ع) گریه می كردند در دوره امامان(ع) از امام سجاد به بعد در مصیبت امام حسین(ع) غالباً یك نفر مصیبت و مرثیه می خواند و خود و دیگران گریه می كردند. در زمان امام باقر (ع)، امام كاظم(ع)، امام سجاد(ع) نیز چنین بود.
در مورد امام رضا (ع) نقل كرده اند كه حضرت از دعبل خزاعی درخواست كرد مرثیه بخواند. (1)
بدینسان باید گفت:
علی رغم اینكه درباره سینه زنی روایت نداریم، اما این امر از مصادیق عزادای است، لذا اگر سینه زنی با شرایط اسلامی صورت گیرد مطلوب می باشد، افزون بر آن سینه زنی جزء شعائر الهی (2) و نشان دهنده محبت افراد به اهل بیت (ع) و نوعی اظهار حزن و علاقه به امام حسین (ع) محسوب می گردد: به سر و سینه زدن در عزا و مصیبت بزرگی همچون مصائب امام حسین علیه السلام و اهل بیت پیامبر امری طبیعی است همان‏گونه كه متعارف است مردم در مرگ عزیزترین عزیزان خویش به سر و سینه می‏زنند. هر چند لازم است از كارهای موهن و نادرست پرهیز شود. (3)

منبع : مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پی نوشت ها:
1. سعید داودی و مهدی رستم نژاد، عاشورا، انگیزه ها، قم مدرسه الامام علی بن ابی طالب (ع)، 1384 چاپ اول، ص51 به بعد.
2. جواد محدثی، فرهنگ عاشورا،، قم، نشر معروف، 1389ش، ص 237.
3. عاشورا ریشه‏ها، انگیزه‏ها، رویدادها، پیامدها، ص 81.




موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: آیا سینه زنی ریشه دینی دارد،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 10:18 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

گریه هارون الرشید در مجالس عزاداری امام حسین(ع)

آیا صحیح است، كه هارون الرشید در مجالس عزاداری امام حسین(ع) شدیداً گریه می كرد؟
در مورد هارون الرشید آمده است، كه دارنده دو شخصیت و چهره متضاد بود. هم در مجالس وعظ و موعظه می نشست و از آن متأثر می شد و زار زار می گریست و هم به جنایات و قساوت های گوناگون رو می آورد.
هارون كه در دربار خلافت به دنیا آمده و از كوچكی، با عیش و خوشگذرانی خو گرفته بود، كشش نیرومندی به لذت‏طلبی و خوشگذرانی و اشرافی گری داشت، از سوی دیگر محیط كشور اسلامی و موقعیت خود وی، ایجاب می‏كرد، كه یك فرد مسلمانان و پای بند به مقررات آیین اسلام باشد، از این رو، وجود او معجونی از خوب و بد و زشت و زیبا بود.
خصوصیات عجیب و متضادی داشت، كه در كمتر كسی به چشم می‏خورد. ظلم و عدل، رحم و خشونت، ایمان و كفر، سازگاری و سخت گیری، به طرز عجیبی در وجود او به هم آمیخته بود. او از یك سو از ظلم و ستم باك نداشت و خون های پاك افراد بی‏گناه، مخصوصاً فرزندان برومند و آزاده پیامبر را بی‏باكانه می‏ریخت، از سوی دیگر هنگامی كه پای وعظ علما و صاحب دلان می‏نشست و به یاد روز رستاخیز می‏افتاد، سخت می‏گریست!
او هم نماز می‏خواند و هم به میگساری و عیش و طرب می‏پرداخت. هنگام شنیدن نصایح دانشمندان، از همه زاهدتر و با ایمان‏تر جلوه می‏كرد، اما وقتی كه بر تخت خلافت می‏نشست و به امور كشور می‏پرداخت از "نرون" و "چنگیز" كمتر نبود!
مورخان می‏نویسند: روزی هارون به دیدار "فُضَیل بن عیاض"، یكی از مردان وارسته و آراسته و آزاده آن روز رفت. فضیل با سخنان درشت به انتقاد از اعمال ناروای او پرداخت و وی را از عذاب الهی كه در انتظار ستمگران است، بیم داد. هارون وقتی این نصایح را شنید، به قدری گریست كه از هوش رفت!
چون به هوش آمد، از فضیل خواست، دوباره او را موعظه نماید. چندین بار نصایح فضیل، و به دنبال آن، بیهوشی هارون تكرار گردید! سپس هارون هزار دینار به او داد، تا در موارد لزوم مصرف نماید.
هارون با این رفتار، نمونه كاملی از دوگانگی و تضاد شخصیت را نمودار ساخته بود، زیرا گویی از نظر او كافی بود، كه از ترس خدا گریه كند و بیهوش شود. بعد هرچه بخواهد، بدون واهمه بكند. او دو هزار كنیزك داشت، كه سیصد نفر از آنان مخصوص آواز و رقص و خنیاگری بودند.
آری هارون هنگام شنیدن وعظ، سخت متأثر می‏شد و صدا به گریه بلند می‏كرد، اما هنگام شنیدن موسیقی چنان به طرب می‏آمد، كه سر از پا نمی‏شناخت. هم نماز می‏خواند و هم به فسق و فجور می پرداخت. (1)

منبع : مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پی نوشت:
(1) مهدی پیشوایی، سیره پیشوایان، قم، موسسه امام صادق(ع)، چ شانزدهم، 1383ش، ص435-440.




موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: گریه هارون الرشید در مجالس عزاداری امام حسین(ع)،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 10:14 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

نقش بیگانگان در شیوه های انحرافی عزاداری

آیا بیگانگان در شیوه های انحرافی عزاداری نقش دارند؟
البته ممكن است، استعمار پیر در تحریف اهداف عزاداری امام حسین(ع) و تضعیف نقش ظلم ستیزانه این قیام جاودان نقش داشته باشد، اما اشكال گوناگون عزاداری از همان روزهای نخستین بعد از عاشورا تا به امروز وجود داشته است.
جهت آگاهی بیشتر نظر شما را به مطالب زیر جلب می نماییم:
عزاداری بر امام‏حسین(ع) از زمان شهادت او بوده است. برخی از نویسندگان نوشته اند، اولین مجلس عزایی كه برای امام حسین (ع) برپا شد، در زمان یزید بن معاویه و در همان زمانی بود، كه خانواده امام در شام بودند. آنان نوشته اند، پس از شهادت امام(ع) و وارد شدن زنان خاندان آن حضرت بر یزید به عنوان اسیر، یزید به زنان خود دستور داد، به دیدار اسرا بروند. به امر او زنان آل ابوسفیان سه روز برای امام حسین(ع) عزاداری كردند. (1)
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: نقش بیگانگان در شیوه های انحرافی عزاداری،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 10:08 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

تاریخچه سیاهپوشی برای عزاداری

فرهنگ پوشیدن سیاهپوشی در عزاداری اهلبیت(علیهم السلام) به چه زمانی برمی گردد؟
سیاه‏پوشی، سنت منطقی بشر، در طول تاریخ بوده است؛ از ایران باستان گرفته تا یونان و اعراب جاهلیت. این درست نیست، كه سیاه‏پوشی از سوی عباسیان یا اعراب پس از اسلام، به ایران منتقل شده؛ بلكه از دیر باز این سلوك عملی و ظاهری در فرهنگ و تمدن ملت ایران ریشه داشته است. شواهد فراوان تاریخی و ادبی، بیانگر این حقیقت است، كه بسیاری از ملل و اقوام جهان، از دیر زمان، در ایام عزا سیاه می‏پوشیده‏اند. به ذكر چند نمونه از ایران، یونان باستان و اعراب اشاره می‏شود.
الف. ایران باستان؛ شواهد فراوانی در متون كهن ایرانی وجود دارد، كه سیاه‏پوشی را نشان ماتم و اندوه قلمداد كرده است. شاهنامه فردوسی - كه بیانگر فرهنگ و تمدن كهن ایران است - پر است از مواردی كه جامه سیاه را نمود عزا و غم تلقی كرده است.
در خصوص زمانی كه رستم به دست برادرش شغاد، ناجوانمردانه كشته شد، فردوسی می‏سراید:
به یك سال در سیستان سوگ بود همه جامه‏هاشان، سیاه و كبود
در عصر ساسانیان نیز، هنگامی كه بهرام گور درگذشت ولیعهدش یزدگرد، چنین كرد:
چهل روز سوگ پدر داشت راه‏ بپوشید لشگر كبود و سیاه‏.
فریدون هم كه از جهان درگذشت، نواده و جانشین وی چنین كرد:
منوچهر، یك هفته با درد بود         دو چشمش پر از آب و رخ زرد بود
سپاهش همه كرده جامه سیاه‏         توان گشته شاه و غریوان سپاه‏
و این سیاه‏پوشی تا هم‏اكنون در ایران رایج است.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: تاریخچه سیاهپوشی برای عزاداری،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 09:43 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

اختصاص اربعین برای امام حسین علیه

چرا تنها برای شهادت امام حسین(ع) مراسم اربعین برگزار می شود؟
اقامه ‌عزای‌ امام حسین(ع) ‌در اربعین آن حضرت ‌در جهان ‌تشیع ‌به ‌خاطر چند عامل است‌:
1. برپایی ‌مراسم ‌سوگواری ‌برای ‌امام‌حسین‌(ع‌) در مناسبت‌های ‌مختلف ‌دستور امامان‌(ع‌) است‌ و گریستن ‌بر ابا عبدالله ‌الحسین‌(ع‌) ثواب‌ بسیار دارد. فرشتگان‌، پیامبران‌، زمین‌، آسمان‌، حیوانات ‌صحرا و دریا هم ‌بر عزای‌حسین‌(ع‌) گریسته‌اند.
عزاداری ‌بر حسین‌(ع‌) نشانه ‌پیوند قلبی ‌با اهل‌ بیت ‌و سید الشهدا است‌. دستور امامان‌ بر گریستن ‌بر امام‌حسین‌(ع‌) بسیار است‌. حضرت‌رضا(ع‌) به‌ ریّان ‌بن ‌شبیب ‌فرمود: "اگر بر چیزی‌گریه ‌كنی‌، بر حسین‌بن ‌علی ‌گریه ‌كن‌، كه‌او را همچون ‌گوسفند سر بریدند". (1)
یكی‌ از رموز این‌ همه ‌تأكید بر سوگواری ‌امام‌حسین‌(ع‌) این ‌است‌، كه ‌این‌كار یك‌ نوع ‌مبارزه ‌با ستمگران ‌بنی‌امیه‌ و بنی ‌عباس‌ و طاغوتیان ‌‌است‌. در حقیقت ‌برقراری ‌عزای حسینی‌ یك‌ جهاد مقدس ‌و احیای ‌خط‌ ائمه‌(ع‌) و تبیین ‌مظلومیت ‌آنان ‌و اعتراض‌ به ‌ظالمان ‌و حمایت ‌از مظلومان‌، و انتقال ‌فرهنگ‌ شهادت‌ به‌ نسل‌های ‌آینده ‌است‌.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: اختصاص اربعین برای امام حسین علیه،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 09:34 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

سیره عملی ائمه معصومین(ع) در عزاداری

سیره عملی ائمه معصومین(ع) در عزاداری برای امام حسین(ع) چگونه بوده است؟
از روایات متعددی استفاده می شود، كه ائمه اطهار علیهم‏السلام در سالروز عاشورا به یاد آن همه مصایبی كه بر امام حسین‏علیه‏السلام وارد شدهّ اندوهگین می‏شدند. به دیگران هم دستور می‏داده‏اند، كه در آن روز به عزاداری بپردازند و به سوك و ماتم بنشینند. حتی در كتب فریقین روایات بسیاری نقل شده، (1) كه پیامبر سالها پیش از جریان عاشورا بارها بر مصایب امام حسین‏(ع) كه به واسطه جبرئیل از آن آگاه شده بود، گریه كرد.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: سیره عملی ائمه معصومین(ع) در عزاداری،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 09:30 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

عزاداری از روی ریا

آیا عزاداری هر چند كه از روی ریا باشد پذیرفته است؟ در این خصوص روایتی هم وجود دارد؟
وَ رُوِّیتُ عَنِ الْأَئِمَّه الصَّادِقِینَ(ع) قَالُوا مَنْ بَكَی أَوْ أَبْكَی غَیْرَهُ وَ لَوْ وَاحِداً ضَمِنَّا لَهُ عَلَی اللَّهِ الْجَنَّه وَ مَنْ لَمْ یَتَأَتَّ لَهُ الْبُكَاءُ فَتَبَاكَی فَلَهُ الْجَنَّه: (1) از امامان نور امام باقر(ع) و صادق(ع) آورده‏اند كه: كسی در سوگ حسین(ع) بگرید و یا دیگری- گر چه یك تن - را با یادآوری مصائب و رنج‏های ما در راه خدا بگریاند، ما بهشت پرطراوت و زیبای خدا را بر چنین انسان با ایمان و شایسته كرداری تضمین می‏كنیم.
و هر آن كس هم كه گریه ‏اش نیامد و نتوانست دیگران را بگریاند؛ امّا حالت و هیئت سوگواران را بر خود گیرد و بسان آنان برای حسین(ع) سوگواری نماید، باز هم بهشت پرطراوت و زیبا بر او زیبنده می‏شود.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: عزاداری از روی ریا،
[ چهارشنبه 11 آذر 1394 ] [ 09:26 قبل از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

علت عزاداری قبل از شهادت

چرا مردم عزاداری برای امام حسین(ع) را ده روز زودتر از شهادتش شروع می كنند؟
عشق و محبّت به حضرت باعث شده، كه دوستداران امام حسین(ع) پیش از عاشورا خود را آماده كنند و لباس های سیاه بپوشند، نیز مساجد، تكایا و حسینیه ها را سیاهپوش كنند.
عزاداری برای اباعبدالله(ع) یك عزاداری معمولی نیست؛ بلكه تبدیل به فرهنگی فراگیر شده كه دیگر زمان و مكان نمی شناسد، از این رو تا نسیم محرّم به مشام جان می‌‌وزد، پوشیدن لباس عزا و سیاه پوش كردن كوچه و خیابان ها و مساجد و تكیه ها شروع می‌‌شود. البته در غیر محرم نیز عزاداری برای امام حسین(ع) در فرصت های مناسب برگزار می‌‌شود، شیعیان به دستور اولیای دین مخصوصاً به دستور امامان بعد از امام حسین(ع) برای زنده نگه داشتن اهداف امام حسین و فرهنگ عاشورا تلاش و كوشش می‌‌كنند. امام باقر(ع) در زمینه برپایی عزا در خانه‌ها برای امام حسین(ع) می‌فرماید: "باید بر حسین(ع) ندبه و عزاداری و گریه كنید و بر اهل خانه خود دستور دهید، كه بر او بگریند. با اظهار گریه و ناله بر حسین(ع) مراسم عزاداری بر پا كنید و یكدیگر را با گریه و تعزیت در سوگ حسین(ع) ملاقات كنید". (1)
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: علت عزاداری قبل از شهادت،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 10:52 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

فلسفه و حكمت عزاداری

فلسفه و حكمت عزاداری را تشریح نمایید؟
فلسفه و حكمت عزاداری را می ‏توان در امور ذیل، رهیابی كرد:
الف. محبت و دوستی:
قرآن و روایات، دوستی خاندان رسول اكرم (ص) و اهل‏بیت (ع) را بر مسلمانان واجب كرده است(1). روشن است كه دوستی لوازمی دارد و محبّ صادق، كسی است كه شرط دوستی را- چنان كه باید و شاید- به جا آورد. یكی از مهم‏ترین لوازم دوستی، هم دردی و هم دلی با دوستان در مواقع سوگ یا شادی آنان است(2) از این رو در احادیث، بر برپایی جشن و سرور در ایام شادی اهل‏بیت (ع) و ابراز حزن و اندوه در مواقع سوگ آنان، تأكید فراوان شده است.
حضرت علی (ع) در روایتی می‏فرماید: "شیعه و پیروان ما در شادی و حزن ما شریكند". "یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا"(3) امام صادق (ع) نیز فرمودند: "شیعتنا جزء منا خلقوا من فضل طینتنا یسوؤهم ما یسؤنا و یسرّهم ما یسرّنا"(4) "شیعیان ما پاره‏ای از خود ما بوده و از زیادی گل ما خلق شده‏ اند آنچه كه ما را بدحال یا خوشحال می‏سازد، آنان را بدحال و خوشحال می‏گرداند. "
این وظیفه عقلانی و شرعی، ایجاب می‏كند كه در ایام عزاداری اهل‏بیت (ع)، حزن و اندوه خود را به "زبان حال" یعنی، با اشك، آه و ناله و زاری، از نظر خوراك، با كم خوردن و كم آشامیدن مانند افراد غم‏زده(5) و از نظر پوشاك، با پوشیدن لباسی كه از حیث جنس و رنگ و نحوه پوشش در عرف، حكایت‏گر اندوه و ناراحتی است، آشكار سازیم.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: فلسفه و حكمت عزاداری،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 10:46 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

آیا این دو روایت درست است ...

آیا این دو روایت درست است كه هر كس برای امام حسین قطره ای اشك بریزد گناهان او بخشیده می شود و حضرت فاطمه زهرا(س) شفیع او در قیامت خواهد بود؟
در مورد گریه بر امام حسین و بلكه بر امامان و مصایب آنان روایات فراوان است از جمله روایات زیر:
كان علی بن الحسین ( علیهما السلام ) یقول: أیما مؤمن دمعت عیناه لقتل الحسین بن علی ( علیهما السلام ) دمعه حتی تسیل علی خده بوأه الله بها فی الجنه غرفا یسكنها أحقابا ؛(1) امام سجاد فرمود: هر مومنی كه بر مصیبت شهادت امام حسین قطره اشكی بریزد كه بر گونه اش جاری شود، خدا او را در غرفه هایی از بهشت برای مدت های طولانی ساكن می سازد.
قال أبو عبد الله ( علیه السلام) فی حدیث طویل له: ومن ذكر الحسین ( علیه السلام ) عنده فخرج من عینیه من الدموع مقدار جناح ذباب، كان ثوابه علی الله عز وجل، و لم یرض له بدون الجنه. (2)
امام صادق فرمود: هر كس مصیبت امام حسین را یادآورد و به اندازه پر پشه ای اشك از چشمش جاری شود، پاداش او بر خداست. خدا به پاداشی پایین تر از بهشت برای او راضی نمی شود.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: آیا این دو روایت درست است ...،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 10:40 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

تعزیه و شبیه خوانی

در خصوص تعزیه و شبیه خوانی و تاریخ شكل گیری آن توضیح دهید.
"شبیه خوانی" یا به اصطلاح عامه " تعزیه خوانی" عبارت است از: مجسّم كردن و نمایش دادن شهادت جانسوز سرور شهیدان، حسین بن علی(ع) و یاران فداكارش و یا یكی از حوادث مربوط به واقعه كربلا.
تعزیه‏ خوانی و شبیه ‏خوانی، نمایشی است، كه در یك محوّطه، با حضور مردم توسّط چند نفر انجام می‏گیرد، كه در نقش قهرمانان كربلا و با لباسهای مخصوص و ابزار جنگی و همراه با دهل و شیپور، نیزه، شمشیر، سپر، سنج، كرنا، سرنا، خنجر، زره، مشك آب و اسب، ایفای نقش می‏كنند. صحنه و نمایش، بر مبنای حوادث كربلا و مقتل ها تنظیم‏ می‏شود. تعزیه، اگر بصورت صحیح و با حفظ موازین و شئون معصومین انجام شود، تأثیر مهم می‏گذارد و وسیله انتقال فرهنگ شهادت به نسلهای آینده است.
اما این كه از چه تاریخی در ایران مرسوم شد، برخی سابقه آن را در ایران به زمان حكومت صفویه، و برخی به حكومت زندیه و برخی به قاجار رسانده اند.
چنانكه در این باره نوشته اند: "تعزیه به احتمال قوی به صورت هیأت فعلی خویش در پایان عصر صفوی پدید آمد و از همه سنت های كهن نقّالی و روضه خوانی و فضائل و مناقب خوانی و موسیقی مدد گرفت و تشكیلاتی محكم برای خود ترتیب داد و كارگردانان ورزیده اراده آن را در دست گرفتند". (1)
شبیه ‏خوانی ناطق، ظاهراً در دوره ناصر الدّین شاه در ایران معمول شد، یا اگر قبلا چیز از آن قبیل بود، در دوره سلطنت ناصر الدین شاه رونقی بسزا یافت و شبیه‏ خوان های زبردستی پیدا شدند. ظاهر آن كه مشاهدات شاه در سفرهای خود از تاترهای اروپا در پیشرفت كار تعزیه و شبیه‏ خوانی بی ‏تأثیر نبوده است. (2)
برخی نیز معتقدند: شبیه خوانی و تعزیه در عصر صفویه هنوز در ایران مرسوم نشده بود... برپایی نمایش تعزیه ظاهراً از زمان پادشاهی كریم خان زند در ایران معمول شده است... این نوع عزاداری كه بیشتر جنبه عامیانه داشته و رواج آن در شهر های كوچك و قُرا و قصبات ایران بیشتر از شهر های بزرگ بوه است... صورت ساده آن (شبیه سازی) كه عنوانی نداشته، در عهد صفویه معمول بوده و بعد از سلسله صفویه به صورت نمایش مذهبی روی صحنه آمده است. (3)
البته اجرای تعزیه مخصوص ایران نیست، در كشورهای اسلامی و شیعی دیگری نیز این سنّت مورد توجّه است، و با سبكهای گوناگون و اعتقادات و مراسم مختلف و ابزار و ادوات دیگری اجرا می‏شود، از جمله در هند و پاكستان، كه رواج بیشتری دارد. (4)

منبع : مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی
پی نوشت ها:
1. فصلنامه هنر، شماره 2، به نقل از جواد محدثی‏، فرهنگ عاشورا، قم، نشر معروف‏، چ دوم، 1417ق، ص115 و 116. (نرم افزار سیره معصومان)
2. از صبا تا نیما، یحیی آرین‏پور، ج 1، ص 322، به نقل از فرهنگ عاشورا، ص115.
3. موسیقی مذهبی ایران، ص 33 تا 35، به نقل از فرهنگ عاشورا، ص116.
4. فرهنگ عاشورا، ص117.




موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: تعزیه و شبیه خوانی،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 10:37 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

چرا شیعیان رنگ سیاه را برگزیده‌اند

چرا شیعیان رنگ سیاه را برگزیده‌اند؛ در حالی كه در اسلام به رنگ سفید توصیه شده است؟
نخست، لازم است بدانید رنگ سیاه، رنگ محبوب ایرانیان نیست؛ بلكه فقط در موسم عزاداری چنین می‌كنند. شكی نیست كه پوشیدن لباس مشكی، خصوصاً در حال نماز، نزد مشهور امامیه كراهت دارد؛ بلكه ادعای اجماع بر آن نیز شده است. ولی بحث این است كه آیا این كراهت ذاتی است؛ یعنی به لحاظ این‌كه لباس مشكی است، مكروه است؟ یا به جهت این‌كه شعار بنی عباس بوده (1) یا چون لباس اهل جهنم است، (2) مكروه می‏باشد؟
دوم آن‌كه رنگ سیاه رنگ اختصاصی خلفای عباسی بود كه آنان شیعه نبوده و از اهل سنت می‌باشند.
سوم آن‌كه رنگ اختصاصی شیعیان و علویان سفید بوده است؛ همان گونه كه مؤلف اخبار مكه ارزقی روایت كرده است كه ابوالسرایا كسوتی از ابریشم را به دو رنگ سفید و زرد به كعبه فرستاد. رنگ سفید، رنگ پرچم علویان بود(3)؛ گرچه در قرن چهارم تحت تأثیر خلافت عباسی رنگ سیاه را اتخاذ كردند.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: چرا شیعیان رنگ سیاه را برگزیده‌اند،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 09:32 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

عزاداری و گریه كردن بر حسین پس از گذشت چندین قرن

آیا عزاداری و گریه كردن بر حسین بن علی(ع) پس از گذشت چندین قرن، یك رفتار دینی است؟
اصل عزاداری برای امام حسین(ع) و استمرار آن، از پشتوانه عقل و نقل برخوردار می‌باشد؛ یعنی این‌كه عقل به صحت این امر حكم می‌كند و در آموزه‌های دینی نیز بر این امر تأكید شده است. علت این امر نیز آن است كه عزاداری بر امام حسین(ع)، یادگیری معارف دین، بیداری اسلامی و وحدت مسلمانان را درپی دارد و موجب انتقال فرهنگ عزت‌مندی می‌شود؛ به عبارت دیگر، مجالس عزای امام حسین(ع) عامل فوق العاده نیرومندی برای بیداری مردم است و راه و رسمی است كه حضرت سیدالشهداء آن را به پیروان خود آموخته تا ضامن تداوم و بقای اسلام باشد... ائمّه اطهار(ع) با تأكید بر برگزاری مراسم عزاداری حسینی(ع)، برنامه آن حضرت را "محوری" برای وحدت مردم قراردادند؛ به گونه‏ای كه امروزه در ایّام شهادتش میلیون‌ها انسان با اختلاف طبقات و نژاد و مذهب در سراسر عالم به عزاداری آن حضرت بپاخاسته و گرد بیرق حسینی اجتماع می‏كنند. هر ملّتی برای بقا و موفّقیّت خویش، محتاج به عامل وحدت و اجتماع است. بدون شك، بهترین عامل وحدت پیروان اهل بیت(ع)كه با كمترین زحمت و كمترین هزینه می‏تواند توده‏های میلیونی را حول یك محور جمع كند، همین مراسم عزاداری حسینی است. به یقین، اگر ملّتی از چنین قدرتی برخوردار باشد كه بتواند در كوتاه‌ترین فرصت و با كمترین تبلیغات، نیروهای متفرّق خویش را گردآوری كرده و سازماندهی كند، می‏تواند هر مانعی را از سر راه پیشرفت خود بردارد. افزون برآن، عزاداری بر امام حسین(ع)، بیانگر تجلیل از شخصیت امام حسین(ع) می‌باشد كه خود از مصادیق شعایر اسلامی محسوب می‌گردد.
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: عزاداری و گریه كردن بر حسین پس از گذشت چندین قرن،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 09:27 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]

چگونگی عزاداری شهادت امام حسین(ع) در زمان ائمه

آیا در خصوص چگونگی و زمان عزاداری شهادت امام حسین(ع) در زمان امام سجاد(ع) و سایر ائمه(ع) اطلاعاتی وجود دارد؟
درباره چگونگی عزاداری معصومین(ع) سیره امام سجاد(ع) و امامان پس از او را به اجمال بررسی خواهیم كرد:
1. عزاداری امام سجاد(ع): آن حضرت تمام عمر باقیمانده خویش را عزادار بود و بر شهدای كربلا گریه می كرد، چنانكه اگر غذایی را خدمت حضرت سجاد(ع)قرار می دادند، اشك از چشمان مباركشان جاری می شد، تا جایی كه گاه غلامی از او می پرسید: آیا حزن و اندوه شما تمام نمی شود؟ حضرت می فرمودند: وای بر تو همانا یعقوب(ع) دوازده فرزند داشت، یكی از آنها ناپدید شد و یعقوب از شدت اندوه چشمانش سفید(نابینا) شد، در حالی كه فرزندش یوسف(ع) زنده بود. ولی من پدر، برادر، عمو و هفده نفر از اهل بیتم و تعدادی از یاران پدرم را دیدم كه ذبح شده و به خون آغشته بودند؛ پس چگونه حزن و اندوهم تمام شود؟(1)
ادامه مطلب


ادامه مطلب


موضوع: پرسش و پاسخ پیرامون امام حسین علیه السلام، برچسب ها: چگونگی عزاداری شهادت امام حسین(ع) در زمان ائمه،
[ سه شنبه 10 آذر 1394 ] [ 09:16 بعد از ظهر ] [ ابراهیم قربانی نهرخلجی ]
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic